
Urszula Grabowska: Cześć, Dominik – bardzo się cieszę, że wpadłeś. Łączysz świat artystyczny ze światem social mediów. Czujesz się bardziej artystą czy influencerem? A może zostałeś influencerem po to, żeby móc w pełni realizować się artystycznie i docierać ze swoją sztuką do szerszego grona odbiorców?
Dominik Więcek: czuję się przede wszystkim artystą, mimo że wiele osób postrzega mnie dziś jako influencera. Bardzo nie lubię tego określenia – znacznie bardziej odpowiada mi „twórca internetowy”. Ważniejszy jest dla mnie sam akt twórczy. Staram się by moje treści w internecie są kreatywne, stanowiły pewnego rodzaju wytwór wyobraźni. To coś innego niż stereotypowe wyobrażenie o działalności influencerów, którzy relacjonują swoje życie i opowiadają o codziennych wydarzeniach. Traktuję internet przede wszystkim jako przestrzeń do twórczych poszukiwań, a nie relacjonowania swojej codzienności.
Urszula Grabowska: Na Instagramie obserwuje cię ponad 360 tysięcy osób. To spora społeczność. Często zdarza ci się, że ktoś rozpoznaje cię na ulicy?


Dominik Więcek: Tak, to bardzo miłe spotkania. W końcu w internecie obserwują mnie ludzie, którzy sami tego chcą, więc kiedy podchodzą do mnie na ulicy, odbieram to jako bardzo pozytywny sygnał.
Urszula Grabowska: Z czym najczęściej do ciebie podchodzą?
Dominik Więcek: Często nawiązują do konkretnych treści. Mówią na przykład: „Z Agnes robicie takie super rzeczy!” albo pytają, czy mogą umówić się na analizę kolorystyczną. Nie wiem, czy do końca zdają sobie sprawę, na co się piszą, kiedy o nią proszą (śmiech)!Nawiązują do moich materiałów i mówią, co im się w nich podoba. To bardzo miły feedback.
Urszula Grabowska: Tworzenie w internecie było dla ciebie nowym sposobem na wyrażanie artystycznej strony swojej osobowości? A może wiązało się też z potrzebą, o której mówiłeś podczas See Bloggers w swojej słynnej przemowie? Rynek artystyczny jest przecież trudny, a internet otwiera przed twórcami nowe możliwości.
Dominik Więcek: Na pewno internet jest przestrzenią, w której artyści mogą być obecni i działać na różnych poziomach. Przez długi czas funkcjonowałem w mediach społecznościowych jako stylista, fotograf, tancerz i choreograf. Wykorzystywałem je przede wszystkim do informowania o tym, nad czym aktualnie pracuję, gdzie można zobaczyć moje prace i spektakle, a także wziąć udział w prowadzonych przeze mnie warsztatach. Social media służyły mi więc głównie do promowania tego, co robiłem poza internetem.
Z czasem zacząłem jednak traktować media społecznościowe jako osobne medium i tworzyć treści przeznaczone bezpośrednio do sieci. Najbliższe jest mi tworzenie materiałów rozrywkowych, humorystycznych. Czuję, że internet to najlepsza przestrzeń, żeby się tym dzielić.
Lubię też to, że rzeczy, które tworzę poza internetem, są nieco poważniejsze niż te, które publikuję w sieci. Cieszy mnie, że internet pozwala mi pokazywać tę bardziej niepoważną stronę siebie – dzielić się swoją głupotą, poczuciem humoru i roztargnieniem.

Urszula Grabowska: Na TikToku masz ponad 400 tysięcy obserwujących i 24 milionów polubień. To naprawdę imponujące liczby. Skąd czerpiesz pomysły na swoje materiały? Obserwujesz codzienność i spontanicznie wpadasz na kolejne pomysły?
Dominik Więcek: Zdecydowanie nie nagrywam spontanicznie. To zupełnie nie w moim stylu, chociażby ze względu na napięty harmonogram dnia. Przygotowuję materiały z dużym wyprzedzeniem i sprawdzam w kalendarzu, jakie okazje zbliżają się w najbliższym czasie. Wiem na przykład, że przed Wszystkimi Świętymi odbiorcy chętnie oglądają treści związanym z tym tematem.
Miałem serię „Top Model dla gąbek”, która wzięła się stąd, że często tworzę materiały o życiu po trzydziestce i o tym, jak człowiek zaczyna dziadzieć. A przecież po trzydziestce wiele osób ma już swoją ulubioną gąbkę. Pomyślałem więc, że zrobię „Top Model” w wersji dla gąbek, które będą ze sobą konkurować. Kiedy zacząłem się zastanawiać, co przygotować na Święto Zmarłych, wpadłem na pomysł: „A może Top Znicz?”. I tak powstał ten materiał. Jest w tym sporo kalkulacji: co z czym połączyć i kiedy dana treść ma największą szansę dotrzeć do odbiorców. To świadome decyzje. Nie jest tak, że rano budzę się z myślą: „Nagram coś”, a potem po prostu włączam kamerę. Wszystko jest dokładnie przemyślane.

Urszula Grabowska: Masz cały sztab ludzi, którzy pomagają ci tworzyć te treści?
Dominik Więcek: Tak, to sztab złożony z Dominika, który nagrywa, Dominika, który montuje, i Dominika, który wymyśla oraz pisze scenariusze. Sam łączę wszystkie te funkcje. Jestem jednoosobową działalnością gospodarczą (śmiech).
Urszula Grabowska: A nie czujesz się czasem zakładnikiem algorytmu?
Dominik Więcek: Nie, ale wiem, że muszę brać go pod uwagę. Mogę oczywiście iść pod prąd i tworzyć treści mniej klikalne. Muszę jednak mieć świadomość konsekwencji takich decyzji. Wiem na przykład, że Instagram nie jest najlepszą przestrzenią na dziesięciominutowe filmy. Czasem trzeba skondensować materiał do 90 czy 60 sekund, a innym razem pomysł można zrealizować w zaledwie sześć. Mam świadomość, jak te decyzje wpływają na odbiór treści i co ma największy potencjał w danej przestrzeni.
Urszula Grabowska: Skończyłeś Wydział Teatru Tańca w Bytomiu, a dziś łączysz pracę w teatrze z tworzeniem treści internetowych. Jak na przestrzeni lat zmieniała się twoja droga? Wiele osób po takiej szkole zakłada, że będzie realizować się wyłącznie artystycznie, choć nie zawsze udaje się znaleźć pracę w zawodzie.
Dominik Więcek: Zwróciłaś uwagę na to, że tworzę „też w internecie”. Właśnie tak to postrzegam, bo nigdy nie przestałem pracować w teatrze, zajmować się stylizacją ani tworzyć choreografii. Co więcej, w tym roku miałem już pięć premier teatralnych. W dwóch spektaklach występowałem, do dwóch przygotowywałem kostiumy, a przy pozostałych odpowiadałem za choreografię. Jeden spektakl miał premierę w Düsseldorfie, kolejne w Toruniu, Opolu i Dąbrowie Górniczej. Moje serce nadal należy do teatru, tańca i choreografii. Po prostu dodatkowo tworzę też w internecie.


Z perspektywy odbiorców to właśnie działalność w sieci może wydawać się najbardziej dynamiczna, bo codziennie pojawia się coś nowego. Można odnieść wrażenie, że nieustannie produkuję kolejne materiały i zajmuję się wyłącznie tym. Tymczasem nad spektaklem teatralnym pracuję na przykład przez sześć tygodni, a cały ten proces kończy się jednym gotowym dziełem. W internecie natomiast każdego dnia powstaje coś nowego. Może się więc wydawać, że media społecznościowe są na pierwszym planie, ale tak nie jest. Na ten moment nie są dla mnie najważniejszą przestrzenią twórczą i myślę, że nigdy nią nie będą.
Urszula Grabowska: A co dała ci ta szkoła?
Dominik Więcek: Przede wszystkim dała mi narzędzia rozwijania kreatywności, z których korzystam w tańcu i pracy twórczej w teatrze, a później wykorzystuję je również przy tworzeniu rolek. Jedną ze strategii teatralnych, które przenoszę do internetu, jest recykling treści. W teatrze dużo mówi się o nadprodukcji kreatywnej, dlatego często wraca się do wcześniej wypracowanych pomysłów, odświeża je i przetwarza, żeby wykorzystać je na nowo.
Podobnie postępuję z treściami internetowymi. Przez długi czas mieszkałem na czwartym piętrze w bloku bez windy i pomyślałem, że to dobry punkt wyjścia do kilku rolek. Nagrałem między innymi materiały o reakcjach znajomych na konieczność wejścia na czwarte piętro, własnym monologu wewnętrznym podczas pokonywania kolejnych pięter i agencie nieruchomości próbującym sprzedać takie mieszkanie. Miałem więc jeden pomysł, który przetworzyłem na kilka sposobów, wykorzystując różne narzędzia i perspektywy. Tego właśnie nauczyłem się w teatrze, gdzie często pracuję w podobny sposób.
Urszula Grabowska: Współpracujesz też z gwiazdami, między innymi przy analizach kolorystycznych. Od początku planowałeś rozwijać swoją działalność w mediach społecznościowych w ten sposób, żeby zwiększać zasięgi i docierać do nowych odbiorców? Czy po prostu chciałeś robić te analizy i rozwijać się twórczo?
Dominik Więcek: Dużym plusem tworzenia w internecie jest możliwość poznawania ludzi, których pewnie nie spotkałbym w innych okolicznościach, a których podziwiam i których twórczość lubię. Media społecznościowe dają pretekst, żeby zaproponować komuś współpracę: „Hej, zróbmy coś razem, może dotrzemy do fajnej publiczności”. To świetny sposób, żeby się poznać.
Miałem ogromną przyjemność poznać na przykład Julię Kamińską, której jestem wielkim fanem, czy Paulinę Mikułę, z którą niedawno opublikowaliśmy już pięćdziesiąty wspólny filmik. Dzięki mediom społecznościowym mogę spotykać naprawdę interesujących ludzi. Takie współprace mają też sens z perspektywy internetowej, bo pozwalają docierać do nowych odbiorców, którzy wcześniej nie mieli kontaktu z moimi treściami.



Ostatnio nagrywałem również z Marysią Jeleniewską, którą absolutnie uwielbiam. Poznaliśmy się w „The Floor”, gdzie wystąpiliśmy w jednym z odcinków. Jestem jej ogromnym fanem, a nasze publiczności są zupełnie różne, między innymi dlatego, że dzieli nas dekada. Dlatego świetne było nie tylko samo spotkanie i nagranie wspólnego filmiku, ale też to, że później mogliśmy przez trzy godziny rozmawiać. To było cudowne doświadczenie, a korzyści dla naszych profili okazały się dodatkowym bonusem.
Urszula Grabowska: Masz już kolejne osoby, które chciałyby wziąć udział w twojej serii?
Dominik Więcek: Mam pewne marzenia związane z analizą kolorystyczną. Ta seria opiera się na absurdzie, dlatego bardzo chciałbym zapraszać do niej osoby, których obecności nikt by się nie spodziewał. Takie, przy których ktoś spojrzałby na listę gości i pomyślał: „Absolutnie nie wyobrażam sobie, żeby ta osoba mogła wziąć w tym udział”. Na przykład Adam Małysz. Marzy mi się też analiza kolorystyczna Roberta Makłowicza. To byłoby naprawdę nieoczywiste połączenie. Właśnie takich osób szukam.
Urszula Grabowska: Czy tworzenie w internecie pozwala ci zarabiać więcej niż praca artystyczna?
Dominik Więcek: Zdecydowanie.
Urszula Grabowska: Czy z czasem zaczęło ci to przeszkadzać, czy po prostu akceptujesz, że taka jest rzeczywistość?
Dominik Więcek: Mam więcej pieniędzy, więc nie mogę powiedzieć, że mi to przeszkadza (śmiech). Z drugiej strony uważam, że dysproporcje między budżetami reklamowymi i komercyjnymi a tymi, którymi dysponuje sektor kreatywny, na przykład teatr, są ogromne. Dziwi mnie to, ale wiem też, że tak skonstruowany jest świat. W sektorze komercyjnym prędzej czy później sprzedaje się jakiś produkt, na którym ktoś zarabia, więc pieniądze są naturalną częścią tego systemu. W teatrze nie myśli się w ten sam sposób o tworzeniu czegoś, co ma na siebie zarobić i przynieść zwrot z inwestycji.
W internecie sam staję się trochę produktem, a jednocześnie przestrzenią do reklamowania innych produktów. Moje ciało i wizerunek stają się powierzchnią reklamową. Pojawia się więc mechanizm zysku i sprzedaży, który przekłada się na zasięgi i rozpoznawalność marki. Oczywiście staram się selektywnie podchodzić do tego, z kim współpracuję i co promuję własnym wizerunkiem oraz kreatywnością.
Urszula Grabowska: Czyli nie przyjmujesz każdej propozycji tylko dlatego, że wiąże się z wysokim wynagrodzeniem?
Dominik Więcek: Zdecydowanie nie. Jest wiele rzeczy, których promowanie byłoby zupełnie nieautentyczne. Nie jem mięsa, nie piję alkoholu i prowadzę dość zdrowy styl życia, więc reklamowanie niezdrowej żywności, na przykład fast foodów, zupełnie do mnie nie pasuje. A to właśnie segmenty, w których są duże pieniądze. Nawet jeśli pojawia się atrakcyjna oferta, trzeba się zastanowić, czy warto ją przyjąć. Kiedyś zaproponowano mi współpracę, która wymagałaby ode mnie zjedzenia ryby. Gdy zobaczyłem oferowane wynagrodzenie, przez chwilę pomyślałem, że mógłbym za te pieniądze sfinansować coś ważnego, na przykład spektakl – zaczynasz się wtedy zastanawiać, czy nie pójść na kompromis i nie zjeść tej ryby, żeby przeznaczyć zarobione pieniądze na inny cel. Ostatecznie jednak pozostałem przy swoich zasadach.

Urszula Grabowska: Rzeczywiście, to dwa zupełnie inne światy.
Dominik Więcek: Tak, ale myślę, że bardzo łatwo się w tym wszystkim zagubić. Pieniądze potrafią namieszać w głowie i sprawić, że tracimy orientację. Łatwo dać się wciągnąć w ten mechanizm.
Urszula Grabowska: Czujesz, że masz pewną barierę przed wejściem w ten świat?
Dominik Więcek: Tak, myślę, że wynika to między innymi z mojego teatralnego zaplecza i tego, że zacząłem działać w internecie dopiero po trzydziestce. Nie jestem więc osobą, która nie zna innych realiów i nie ma punktu odniesienia. Mam za sobą doświadczenie ciężkiej pracy w teatrze, po osiem godzin dziennie za bardzo niską stawkę. To daje mi inną perspektywę i fundament, do którego mogę się odwoływać.
Urszula Grabowska: O realiach rynku artystycznego w Polsce mówi się coraz więcej. Wspominałeś o nich również podczas See Bloggers. Kiedy patrzysz na swoją wypowiedź z perspektywy czasu, widzisz, że wiele osób pozytywnie na nią zareagowało i okazało ci wsparcie. Zastanawiam się, z czego my, widzowie i odbiorcy kultury, nie zdajemy sobie sprawy.
Dominik Więcek: Sejm ostatnio uchwalił ustawę o zabezpieczeniu socjalnym artystów, ale w tamtym czasie wokół tego tematu narosła tak duża spirala dezinformacji, że ludzie zaczęli występować przeciwko artystom.
Po pierwsze, ustawa dotyczy bardzo wąskiej grupy osób. Niektórzy myślą, że ja również otrzymam takie zabezpieczenie socjalne, a skoro zarabiam dużo pieniędzy w internecie, państwo będzie mi jeszcze do tego dopłacać. Tymczasem absolutnie nie jestem osobą, którą ta ustawa objęłaby na obecnym etapie życia. Wiem natomiast, jak wielu artystom takie zabezpieczenie jest potrzebne. Sam przez bardzo długi czas nie miałem ubezpieczenia społecznego ani zdrowotnego. Często rozmawiałem ze znajomymi i pytałem, jak sobie radzą. Mówili, że czekają, aż ktoś podpisze z nimi umowę-zlecenie, a wtedy kumulują wizyty u lekarzy, żeby móc skorzystać z opieki zdrowotnej. Martwili się też, żeby nie wydarzył się żaden wypadek wymagający wezwania karetki, kiedy nie mają ubezpieczenia.
To absolutna podstawa, a jednocześnie wiem z własnego doświadczenia, ile kosztuje dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne. Nie można po prostu powiedzieć, że skoro artyści nie mają stałego zatrudnienia, powinni sami opłacać składki. Dysproporcja między tym, ile pracodawca płaci za ubezpieczenie przy umowie-zleceniu czy umowie o pracę, a tym, ile trzeba zapłacić samodzielnie, jest ogromna. Kiedy sam opłacałem dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne, kosztowało mnie ono około 600 złotych miesięcznie. Nie wiem, jak wygląda to obecnie, ale jeśli zarabiasz mniej niż minimalna krajowa, samodzielne opłacanie takiej składki stanowi ogromne obciążenie, a czasem wręcz jest niemożliwe.

Urszula Grabowska: Myślisz, że to się zmieni? Że zaczniemy lepiej rozumieć sytuację artystów?
Dominik Więcek: Chciałbym, ale obserwując wtedy falę komentarzy, również tych odnoszących się do wypowiedzi Skolima, miałem wrażenie, że wciąż fundamentalnie nie rozumiemy, kim jest artysta.
Urszula Grabowska: Jak ty rozumiesz dziś bycie artystą?
Dominik Więcek: Uważam, że w akcie twórczym zawsze jest pewien rodzaj artyzmu. Każdy, kto tworzy, wykorzystując swoją kreatywność i określoną technikę – na przykład pisanie, malarstwo, rzemiosło czy taniec, jak w moim przypadku – jest artystą i tworzy dzieła artystyczne. Sam proces twórczy może jednak wyglądać bardzo różnie. W teatrze nad jednym dziełem pracuje się na przykład dwa miesiące, podczas gdy ktoś piszący wiersze może tworzyć je znacznie częściej. To różne rytmy pracy, dlatego każdą dziedzinę trzeba oceniać według właściwych dla niej kryteriów.
Urszula Grabowska: Zawsze wyobrażałeś sobie siebie jako artystę? Kiedy prześledziłam twoją drogę, pomyślałam, że trudno ci wyobrazić sobie inną ścieżkę.
Dominik Więcek: Tak, ale za tym słowem kryją się bardzo konkretne rzeczy. Ludzie często wyobrażają sobie artystę jako kogoś, kto siedzi, myśli i czeka na inspirację. Tymczasem ja zawsze robiłem zdjęcia, zajmowałem się też stylizacją i tworzeniem odzieży. Chyba nigdy nie myślałem, że muszę robić tylko jedną rzecz. Zawsze postrzegałem artystę jako osobę, która pracuje i wykorzystuje swoje zdolności twórcze.
Urszula Grabowska: A co najbardziej cię w social mediach przeraża?
Dominik Więcek: Myślę, że łatwo wpaść w szufladkę i zostać zaszufladkowanym przez innych. Trudno też samemu nie zacząć się w niej zamykać. Jeśli widzę, że jakieś treści dobrze się przyjmują, mogę pomyśleć, że od tej pory powinienem tworzyć już tylko takie. Staram się jednak nie ograniczać, eksperymentować i przede wszystkim czerpać satysfakcję z tego, co robię. Mam wrażenie, że niektórzy rezygnują z własnej satysfakcji na rzecz algorytmów, zasięgów i tego, co akurat dobrze się klika. Ja staram się nie tracić własnej ciekawości.
Urszula Grabowska: Czyli nie chcesz być zakładnikiem internetu?
Dominik Więcek: Dokładnie. Przeraża mnie też hejt. Ludzie pozwalają sobie na to, by pod własnym imieniem i nazwiskiem, często ze zdjęciem profilowym, pisać rzeczy, których zupełnie nie rozumiem. Nie pojmuję, jak można w ten sposób wyrażać swoje opinie. Na co dzień nie spotykam się z aż tak dużym hejtem, bo obserwują mnie przede wszystkim osoby, które rzeczywiście chcą to robić. Sytuacja zmienia się, gdy moje treści wychodzą poza tę przestrzeń.
Tak było z fragmentem mojej wypowiedzi z See Bloggers, który wykorzystano w prawicowym kontekście. Mówiłem o tym, że nawet pracując na etacie w bardzo elitarnej dziedzinie artystycznej, zarabiałem niewiele i musiałem liczyć się z każdym wydatkiem. Prawicowy polityk wyrwał te słowa z kontekstu by zarzucić artystom, że uważają się za jedynych, którzy muszą żyć od pierwszego do pierwszego. Pod tym fragmentem pojawiły się nie tylko komentarze podważające sens mojej wypowiedzi, lecz także osobiste ataki: „Jak on wygląda?”, „Jaki on ma głos?”, „Ale brzydal”. To przerażające. Myślę, że im szerzej docieramy z naszymi treściami, poza grono osób, które same chcą nas obserwować, tym bardziej jesteśmy narażeni na takie reakcje.
Urszula Grabowska: Ale hejt wciąż cię dotyka?
Dominik Więcek: Zauważam go, ale nie przejmuję się nim szczególnie. Myślę, że wynika to z mocnych fundamentów, które mam w sobie. Nie chciałbym jednak sugerować, że skoro mnie hejt nie dotyka, to nie należy się nim przejmować. Wiem, że dla wielu osób jest to trudne. Mam pod tym względem pewien przywilej: dysponuję takimi zasobami emocjonalnymi, że nawet kiedy ktoś mnie wyzywa czy życzy mi śmierci, nie biorę tego do siebie.
Urszula Grabowska: Czyli masz w sobie coś w rodzaju granicy.
Dominik Więcek: Tak, taką tarczę. A jej zbudowanie pewnie nie jest łatwe. Myślę, że dla twórców, którzy zaczynali w wieku 17 lat, może być to jeszcze trudniejsze, a czasem wręcz niemożliwe.
Urszula Grabowska: Co poradziłbyś osobom, które chciałyby tworzyć w internecie i osiągnąć sukces?
Dominik Więcek: Eksperymentujcie i bawcie się tym, co robicie. Jeśli sami oglądacie swoje treści, uważacie je za wartościowe i po prostu wam się podobają, prawdopodobnie znajdą się też inni, którzy będą je odbierać podobnie. Nie zamykajcie się, próbujcie, eksperymentujcie i przede wszystkim dobrze się tym bawcie.
Fot. Katarzyna Ewa Żak




















