
“Jej zdjęcia i filmy trafiły do sieci. Płakałam i wymiotowałam” – cytat jednego z ostatnich nagłówków pewnej gazety, którą można zaliczyć do tabloidowych. Po przeczytaniu go na jednej z grup dotyczących “fenomenalnych” polskich tytułów artykułów, zaczęłam się zastanawiać. Widzicie, to już enta sprawa tego typu, a ludzie ciągle są zaszokowani.
Wszystko sprowadza się zapewne do grzechu pierworodnego, kiedy to zadaliśmy sobie sprawę, jak bardzo nagość jest tematem tabu, w saunach powinniśmy móc chodzić w ręczniku tudzież stroju kąpielowym, a plaże nudystów winny zostać zakazane. Po raz kolejny pytam – dlaczego ludzkie ciało, które de facto ma każdy, jest obrazoburcze?
Wracając jednak do sprawy włoskiej sędzi, w przypadku której udostępniono jej prywatne materiały bez jej zgody, oczywiście zgadzam się, że nie powinno się tak robić – patrz. podstawy moralności. Co mnie bardziej dziwi, to jej reakcja. Okej, racjonalnie myśląc – wysyłając swoje nagie zdjęcia czy erotyczne filmy drugiej osobie jest niskie prawdopodobieństwo, że zostaną udostępnione dalej. Zwłaszcza, że często dana osoba ma nasze pełne zaufanie. Jednakże pamiętając, że wspomniane prawdopodobieństwo nie jest równe zeru, to czy wysyłając materiały, człowiek nie powinien wziąć pod uwagę ewentualnego wycieku?
Weźmy pod uwagę najprostsze przykłady. No. 1 – palenie papierosów. Każdy zdaje sobie sprawę, że może nabawić się raka płuc, warg czy przełyku. Często zamiast być w pełni uświadomionym/uświadomioną, z zagrożenia zdajemy sobie w 100% sprawę w momencie, kiedy nas złapie. Podobnie z ciążą. Uprawiamy seks, zabezpieczamy się i jesteśmy świadomi, że (przykładowo prezerwatywy) nie są metodą w pełni skuteczną, a jednak, kiedy zajdziemy w ciążę, to zastanawiamy się JAK?
Wszystkie prawdopodobne prawdopodobieństwa są wokół nas, pamiętamy o nich, jednak często nie sądzimy, że przypełzną do nas. Kiedy wysyłamy erotyczne materiały komukolwiek – niezależnie jak bardzo zaufana ta osoba wydaje się być, musimy się liczyć z tym, że kiedyś te wszystkie zdjęcia mogą zostać upublicznione*. Czy właśnie tej odpowiedzialności nie jesteśmy uczeni/uczone od dziecka?
*chodzi wyłącznie o kwestie, na które sami sobie przyzwalamy, ubiór w żadnym wypadku nie jest usprawiedliwieniem przywłaszczenia sobie czyjegoś ciała


















