Miała na imię Silvia. I pochodziła z Barcelony. Raquel była z Granady, a Isabel z Madrytu. Susana pochodziła z Pampeluny, a Veronica z Gijón. Wszystkie były roześmiane, cały czas gestykulowały, miały w sobie nieskrępowany luz i poczucie, że mogą, że im wolno. Dziewczyny z Hiszpanii.
Hiszpanie, naród tak różny od nas, a jednak ciągnie nas do nich bardzo. Dlaczego? Może dlatego, że jest w nich dużo spontaniczności. Może dlatego, że są otwarci na innych. Mało co ich krępuje. Szukają kontaktu wzrokowego, bo uwielbiają poznawać nowych ludzi. Są głośni i radośni. Tańczą do białego rana. Wolne chwile spędzają w gronie przyjaciół. Takie są też współczesne Hiszpanki. Kiedy je poznałam, poczułam, że z nimi świat jest bardziej radosny.
Oczywiście, jest jeszcze coś takiego, jak stereotyp w postrzeganiu płci pięknej z tego kraju na południu Europy. Stereotyp utrwalony w naszej wyobraźni przez filmy i pewną operę. Taka stereotypowa Hiszpanka ma na imię Carmen. Długie ciemne włosy nosi upięte w kok, w który wpięta jest czerwona róża. Jej usta również są tego koloru. A ciemne oczy rzucają uwodzicielskie spojrzenia. Ona cała jest jednym wielkim uwodzeniem, jakby stworzono ją, aby łamała serca mężczyznom. Carmen wie, jak działa na mężczyzn, jaki rzuca na nich czar (przed oczami staje wam pewnie Penelope Cruz). Jej zaokrąglone części ciała podkreśla czerwona suknia w gruchy. Jej gesty i ruchy na każdym kroku podkreślają pasję, jaką w sobie nosi..
Czy Hiszpanki są właśnie? Raczej tylko na scenie flamenco lub na deskach opery (lub w filmie) w postaci Carmen. Na co dzień to zwykłe dziewczyny, które lubią życie, choć niektóre z nich mają taką urodę, jak dziewczyna z obrazka powyżej.
Jaka zatem jest Hiszpanka? Cóż, nie ma na to jednoznacznej odpowiedzi, ale na pewno można pokusić się o stworzenie listy cech charakteryzujących dziewczyny z Półwyspu Iberyjskiego. Oto ona:
Feministka
Można zaryzykować stwierdzenie, że współczesna Hiszpanka to feministka. Walczy o swoje prawa, chodzi na protesty, toczy dyskusje o sytuacji kobiet w jej kraju. Żeby to zrozumieć, trzeba cofnąć się w czasie. Kilkadziesiąt lat temu, za dyktatury Franco kobieta w Hiszpanii praw nie miała żadnych lub prawie żadnych. Głosować nie mogła, za to miała służyć mężowi. Zawsze uśmiechnięta, czekająca, z gotowym obiadem, na jego powrót. To Hiszpanka, której główną misją miało być rodzenie dzieci i piecza nad domowym ogniskiem. Bez praw wyborczych. Pracująca tylko wtedy, gdy mąż wyraził zgodę. Powstawały specjalne broszury uczące, jak i co powinna robić prawdziwa kobieta z Hiszpanii.
Kiedy Fanco umarł, Hiszpania weszła w demokrację, A Hiszpanki powoli zaczęły odzyskiwać swoją niezależność i mieć prawo. Do wyrażania własnych opinii, do niezgadzania się, do pracy, do niechodzenia do kościoła, do rozwodów. Nie oznacza to, że teraz w Hiszpanii ich sytuacja jest idealna. Ale współczesna Hiszpanka zna swoje prawa i ich broni. Wie też, że dalej musi walczyć z przemocą, z szowinizmem, z niższymi płacami. Ale teraz się już nie boi. I wie, czego chce.
Gospodyni domu
Na pewno duża część z nich wie, że nie chce siedzieć w domu. I chce być niezależna. Gospodyni w tradycyjnym pojęciu, to nie rola współczesnej Hiszpanki. Nie przykłada tak ogromnej wagi, jak Polki o dbanie o dom. Owszem, robi to, ale w bardziej naturalny sposób, bez poświęcania tak dużej ilości czasu na sprzątanie i gotowanie. Obiad można zamówić lub pójść zjeść na mieście. Wolny czas woli spędzać w gronie rodziny lub przyjaciół na zewnątrz (Hiszpanie, to naród, który “żyje” na ulicy), niż siedzieć godzinami przy garach. Nie poświęca się tak bardzo, by przygotować idealne święta. Zresztą, Hiszpanie Wigilię, owszem, spędzają przy domowym stole. Ale już następnego dnia na śniadanie idą do kawiarnii. Całą rodziną oczywiście. Dzięki temu odpoczywają również kobiety, a nie tylko ich rodzina.
To naturalnie łączy się z tym, że współczesna Hiszpanka pracuje, a pracę stawia na tym samym (lubie prawie) miejscu, co rodzinę. Wiele Hiszpanek po urodzeniu decyduje się na szybki powrót do pracy i nie czują się winne, że “porzucają” małe dzieci. Jeśli zaś chodzi o dzieci, to generalnie Hiszpanie lubią, gdy dzieci uczestniczą w życiu rodzinnym i spotkaniach (również tych poza domem)i aktywnie. Nie przeszkadza im więc rwetes, który robią, bo to przecież ich natura.
Naturalna
Hiszpanka wychodząc na spotkanie z przyjaciółmi, nie przywiązuje tak dużej wagi do wyglądu zewnętrznego. Nie będzie spędzać przed lustrem godzin, by się upiększyć. Nie nosi mocnego makijażu (to pewnie też kwestia wyraźnych rysów twarzy), włosy najczęściej związuje. Również ich ubiór jest bardziej sportowy i na luzie. Owszem, do mody weszły elementy, które kojarzą się z Hiszpanią, takie jak grochy i falbany, koronki i ażury, czy czerwony kolor. Jednak hiszpańska dziewczyna na co dzień wybierze raczej zwykłe dżinsy i koszulkę. Chociaż faktycznie,niektóre elementy jej stroju, mogą mieć mocniejsze kolory, niż stonowane pastele, bo Hiszpanie lubią mocne barwy (co widać także w ich wnętrzach).
Wesoła i wyzwolona
Współczesną Hiszpankę nie krępuje już ani dyktatura Franco, ani instytucja Kościoła. Jest więc wyzwolona, otwarta, a nieśmiałość nie leży w jej charakterze. Szalona zabawa do samego rana i chęć poznawania nowych ludzi to coś, co lubi. Przy czym, poznawanie nowych ludzi, wcale nie oznacza tylko mężczyzn. Hiszpanki lubią poznawać inne kobiety i raczej nie są o nie zazdrosne. Cechuje je naturalna ciekawość innych, lubią rozmawiać, zadawać pytania, jak również na nie odpowiadać. Raczej nie mają tematów tabu.
Sobotnie popołudnie i wieczór to czas, w który Hiszpanka (jak wszyscy Hiszpanie) siedzieć w domu nie będzie. Bo dziewczyny z Hiszpanii lubią tańczyć, bawić się, śpiewać. Są czynnymi uczestniczkami społecznego życia.
Czy to jest jedyny obraz Hiszpanek? Pewnie nie. Tak samo, jak nie ma jedynego obrazu Polek, Francuzek, czy Amerykanek. Pewne jest jednak to, że od Hiszpanek możemy się nauczyć, jak sobie odpuścić, by znaleźć chwilę dla siebie i jak przestać zwracać uwagę na wszystkie konwenanse, które od lat oblekają nas w ciasne gorsety, pomimo tego, że mamy już XXI wiek.
